Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

Αποσπάσματα από το βιβλίο Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΟΥΡΑΝΙΑ του Γιάννη Ηλιόπουλου


(Σελ. 219)
ΣΥΝΟΠΤΙΚΟΣ ΕΠΙΛΟΓΟΣ
H δασκάλα Ουρανία Νικολάου Παναγιωτοπούλου- Ηλιοπούλου γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1901. Έλαβε το πτυχίο της δασκάλας από το διδασκαλείο του Κεντρικού Παρθεναγωγείου της Ορθοδόξου Κοινότητος Σμύρνης το Μάιο του 1917.
Υπηρέτησε σαν δασκάλα στις Φώκιες και την Σμύρνη κατά την επόμενη πενταετία. Ήταν εθελόντρια νοσοκόμος στα αναρρωτήρια του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη από το 1919 κι ως τον Αύγουστο του 1922.
Κατά την Μικρασιατική καταστροφή έχασε στην Σμύρνη πατέρα και αδελφό. Κατέφυγε πρόσφυγας στην Ελλάδα, με τη μητέρα της και δύο ακόμα αδέλφια.
Από το 1925 βρίσκεται παντρεμένη στο Ζωριάνο Δωρίδας και από από το 1930 υπηρετεί ως δασκάλα στο διτάξιο σχολείο του Κροκυλείου Δωρίδας, μέχρι το Σεπτέμβρη του 1947.
Στο Αλβανικό Έπος συμμετέχει ενεργά στη συμπαράσταση του λαού προς τους μαχόμενους, και στην περίοδο της Κατοχής παίρνει μέρος στην αντιστασιακή οργάνωση της ΕΚΚΑ. Ακολουθεί ο πρώτος γύρος του ΚΚΕ και προγράφεται.
Κατά τον τρίτο γύρο του 1946-1949 αντιδρά στο παιδομάζωμα. Συλλαμβάνεται από το Δημοκρατικό Στρατό, και συγκεκριμένα από τα τμήματα Γιώτη (Χαρίλαου Φλωράκη) και Διαμαντή (Γιάννη Αλεξάνδρου) και μεταφέρεται δέσμια μαζί με τη δεκαεπτάχρονη κόρη της Όλγα στο ξωκλήσι της Θεοτόκου, όπου κατασφάζονται και οι δύο, ύστερα από ατιμωτικά μαρτύρια.




(Σελ. 203)
Τι είχε γράψει ο τύπος της εποχής
Εμβόλιμα, χρήσιμα είναι και τα εξής:
Η θεία Εριφύλη κρατούσε στο συρτάρι, καλά κρυμμένο ένα φύλλο της εφημερίδας «ΕΜΠΡΟΣ» των Αθηνών της 8ης Αυγούστου του 1949, όπου δημοσιευόταν η δολοφονία της αδελφής της, της δασκάλας Ουρανίας Ηλιοπούλου και της ανεψιάς της Όλγας, από τους καπεταναίους του Δημοκρατικού Στρατού Γιώτη και Διαμαντή, σε μια σειρά δημοσιευμάτων του Τάκη Παπαγιαννόπουλου με τους τίτλους:
«Μια τραγική αφήγηση του δράματος της ελληνικής υπαίθρου, στηριζόμενη εις τα πραγματικά γεγονότα».
Μου το έδωσε και το διάβασα όταν τελείωνα το Γυμνάσιο της Καλλιθέας, λίγα χρόνια αργότερα. Έτσι είχα γνωρίσει τότε την έκταση που είχαν πάρει τα δραματικά γεγονότα της Θεοτόκου, που δεν παρέμεναν καθόλου κρυφά.
Κατά τον Ιούνιο του 1991 βρέθηκα στην Αθήνα και πήγα για σχετική έρυνα στην Εθνική Βιβλιοθήκη, όπου βρήκα τα παλιά φύλλα του «Εμπρός» και πήρα φωτοαντίγραφα της σειράς των αφηγημάτων που με αφορούσαν, από το 25ο μέχρι το 30ο. Εκεί διάβασα τα περιγραφόμενα γεγονότα του Σεμτεμβρίου του 1947, τα μαρτύρια και τους τρόπους δολοφονίας τόσο των δικών μου ανθρώπων, όσο και όλων των Κροκυλιωτών. Διασταύρωσα τις μέχρι τότε γνωστές πληροφορίες, αλλά βρήκα και νέα στοιχεία, κυρίως για τους Κατσίμπα, Αυγερόπουλο, Παπαζαχαρίου και για την άτυχη Βασιλική Καρφίτσα. Μακάριες ας είναι οι ψυχές τους αιώνια η σεπτή τους μνήμη
(Από σελ. 115-129)
……………………………………………………………………………….
«Αρματώθηκαν λοιπόν οι γενναίοι του Δ.Σ. Πήραν τουφέκια, πήραν πιστόλια, πήραν χειροβομβίδες. Δεν ξέχασαν να πάρουν μαχαίρια, βούρδουλες, τη μαύρη ψυχή τους και ό, τι το ανθρώπινο κτήνος μπορεί να φανταστεί σε σύνεργα θανάτου.»
……………………………………………………………………………..
«Εχθροί ήταν αυτή τη φορά η δασκάλα του Κροκυλείου Ουρανία, η θυγατέρα της Όλγα και η Βασιλική Καφρίτσα, ένα από τα τέσσερα κορίτσια ενός μετανάστη στην Αμερική. Αυτή είχε την ατυχία λίγες μέρες νωρίτερα να περάσει από το σπίτι τους ο Κουπακιώτης Παναγιώτης Τσατούχας, πρώτος τους ξάδελφος, πηγαίνοντας στο στράτευμα και μάλιστα στο στρατόπεδο της Τρίπολης, όπου κατατάχτηκε στη Χωροφυλακή. Από εκεί έστειλε στη Βασιλική ένα γράμμα ότι έφτασε καλά και χαιρετίσματα. Το γράμμα αυτό ο πρώην Επονίτης ταχυδρόμος-κατάσκοπος των συμμοριτών, το άνοιξε και ισχυρίστηκε ότι τάχα στο δρόμο του πήραν το ταχυδρομείο οι αντάρτες, άνοιξαν και εκείνο που ο νεαρός ξάδελφος έστειλε στη Βασιλική λίγες μέρες αφότου έφθασε στην Τρίπολη, περιείχε, όπως διέδωσε, στρατιωτικά μυστικά και πληροφορίες που έβλαπταν το Δημοκρατικό Στρατό. [Μία ανάλογη σκευωρία χαλκεύτηκε και για τη δασκάλα. Ότι δηλαδή παρείχε πληροφορίες προς τις αρχές με γράμματα, που τυχαία ο Δ.Σ. πήρε από τον ταχυδρόμο και διαπίστωσε το ..κατασκοπευτικό δίκτυο..] Πήγε λοιπόν, το γράμμα στο αρχηγείο του βουνού και διατάχτηκε η σύλληψη και η ανάκριση, για να γίνουν γνωστές οι πληροφορίες που δόθηκαν και το δίκτυο των κατασκόπων! Στην πραγματικότητα όμως το έκανε για τα λύτρα που θα αποκομίζονταν από τον πατέρα της, που βρισκόταν από την προπολεμική περίοδο στην Αμερική.
          Το κατατοπινό μαρτύριο του κοριτσιού, ανομολόγητο: Μετά από ομαδικό βιασμό, βασανιστήρια και κατακρεούργηση, συνελήφθησαν ως ένοχες και ιμπεριαλίστριες αμερικάνες Αθανασία Σαϊτη, Μαρία Γιαννοπούλου και η Νένω Σταυροπούλου, πλούσιες πηγές λύτρων. Οι σύζυγοί τους ήταν μετανάστες στην Αμερική από χρόνια. Και ύστερα σου λένε ότι δεν ήταν κατσιαπλιάδες και συμμορίτες, αλλά δημοκράτες.
Από όπου και να το πιάσεις το πράγμα, βρομάει………..................... Αυτές αφού βιάστηκαν ομαδικά στα πεζούλια της εκκλησίας, μεταφέρθηκαν στο βουνό με τη συνοδεία συγγενών - διαπραγματευτών και γνωστών κομμουνιστών του χωριού. Εκεί τους ζητήθηκαν λύτρα και με την εγγύηση των κομματικά προσκείμενων ντόπιων ύστερα από λίγες μέρες ελευθερώθηκαν, αφού βέβαια κατέβαλαν δολάρια και λίρες Αγγλίας!
          Όπως μαθεύτηκε αργότερα , τα «Πρώτα λύτρα» όπως ήταν ο τίτλος ρεπορτάζ στην εφημερίδα Ακρόπολη του Οκτωβρίου του 1947, τα πήρε η συμμορία του Γιώτη από την οικογένεια Αλεξοπούλου (Χαντζάρα) στο Παλαιοξάρι Δωρίδας για την απελευθέρωση της μικρής τους θυγατέρας Ελένης, που παιδομαζεύτηκε στις 17 Σεπτεμβρίου του 1947 μαζί με άλλα παιδιά αντιφρονούντων. Όπως μας βεβαίωσε ο Γιώργος Αλεξόπουλος, αδελφός της Ελένης, έδωσαν στον αρχισυμμορίτη Γιώτη πεντακόσιες (500) λίρες Αγγλίας. Για το γεγονός αυτό υπάρχουν κι άλλες έντυπες πληροφορίες πέρα απ΄ τις μαρτυρίες των Παλαιοξαριτών …………………… …………………………………………………………………………….
Σελ 119. Άκουσα τη μάνα μας να ρωτάει μέσα από την πόρτα την ώρα που τα χτυπήματα πολλαπλασιάζονταν και οι φωνές δυνάμωναν:
          -Ποιοι είστε;.. Τι θέλετε;….
          Απάντησαν φωνές σκληρές, απότομες, προστακτικές τριών τεσσάρων ατόμων.
          -Ανοίξτε την πόρτα! Δημοκρατικός Στρατός!

…………………………………………………………………………….
Ανοίγοντας διάπλατα η πόρτα, η δασκάλα αντίκρισε γενειοφόρους να εισορμάνε βίαια και να την παραμερίζουν, αποσταλμένοι έλεγαν, τ΄αρχηγού.
          -Τι γυρεύτε; Τόλμησε η μάνα μας.
          -Τη συναγωνίστρια Όλγα ζητάει στην πλατεία ο αρχηγός. Να έρθει τώρα μαζί μας! Που είναι;
          Και παραμερίζοντας τη γυναίκα ανοιγόκλειναν τις πόρτες των διπλανών δωματίων, ερευνώντας με φακούς που κρατούσαν στα χέρια τους.
          -Τι το θέλετε τέτοια ώρα το κορίτσι! Να έρθω εγώ, αντιπρότεινε η μάνα μας …………………………………………………………………………….
Στο διάδρομο είδα για τελευταία φορά μάνα κι αδελφή, ανάμεσα σε κουστωδία πέντε-έξι συμμοριτών.
…………………………………………………………………………….
Καημένη μάνα… Σε σένα αλήθευε εκείνη τη στιγμή η λαϊκή παροιμία «Από σένα, Χάρε, ξεφεύγω, σε σένα και χειρότερα καταντάω»………………………………………. Ίσως η μάνα μας να πίστευε πως η προσωπική της συνομιλία με τον αρχηγό θα έφερνε καλό αποτέλεσμα. Όποιος καπετάνιος και να ήταν. Όλοι τους της ήταν γνωστοί. …………………………………………………………… Κι εξάλου ο καπετάνιος ζητούσε ένα αθώο παιδί. Θα το υπερασπιζόταν. Θα το έσωζε, αν κινδύνευε. Δεν ξέραμε τότε για το παιδομάζωμα, που από καιρό είχε αρχίσει το κόμμα του λαού! Και ούτε ότι η όλη ιστορία ήταν ένα πρόσχημα, για να τραβήξουν τις γυναίκες παραέξω, στον τόπο του κρανίου, και να τις εκτελέσουν(σφάξουν-κατακρεουργίσουν) εφαρμόζοντας τις αποφάσεις που το στρατηγείο τους είχε πάρει πριν από μέρες. Αυτό θα το μάθαινα κι εγώ αργότερα……………………… η Όλγα μας παντρευόταν με το Χάροντα!
…………………………………………………………………………….
          Δεν με χωρούσε το σπίτι……………………………Αργότερα έμαθα πως εκείνες τις ώρες η μάνα μας και η Όλγα σφαγμένες κείτονταν στης εκκλησιάς το δρόμο. Στο μεταξύ η γιαγιά πλησίαζε στο Κροκύλειο………………………………………………………………………..
-Γύρισε πίσω, της είπε η Αθηνά. Τις σκότωσαν. Το χωριό φεύγει, ετοιμάζομαι και εγώ να φύγω.…………………………………………………
          Στο μεταξύ τα τραγικά συμβάντα πέρασαν σαν αστραπή στα γύρο χωριά κι ο κόσμος άρχισε να τα εγκαταλείπει ομαδικά Έφευγαν όλοι για τις πολιτείες, για να σωθούν………………………………………..»
…………………………………………………………………………….
(Από σελ. 153-155)
Πρίν μερικά χρόνια γνωρίστηκα με τον Παναγιώτη Μπάστα από το Κλήμα Ευπαλίου ύστερα από δική του πρωτοβουλία.
Ο Μπάστας ήταν φύλακας φυλακών το 1949 στις φυλακές της Κέρκυρας.Εκεί γνώρισε πολλούς υπόδικους και θανατοποινίτες του Δημοκρατικού Στρατού, δηλαδή συμμορίτες, κι ανάμεσα τους έναν θηριώδη, όπως μου το περιέγραψε, συμμορίτη, με τα΄ όνομα Παπαϊωάνου Ηλίας. Είχε τραυματιστεί στο Γράμμο, αιχμαλωτίστηκε απ΄ τον Ελληνικό Στρατό κι  οδηγήθηκε στις φυλακές της Κέρκυρας.
Αυτός , λοιπόν, καυχιόταν για τα κατορθώματά του κι ανάμεσα σ΄αυτά ισχυριζ’όταν ότι ήταν ένας από τους μαχαιροβγάλτες που έσφαξαν τη δασκάλα στο Κροκύλειο.
…………………………………………………………………………….
Τυχαία και γύρω στα 1985 ο ίδιος συμμορίτης, που λευτερώθηκε με τα μέτρα ειρήνης του Πλαστήρα, συναντήθηκε σε νοσοκομείο της Αθήνας με το συγγενή μας Νίκο Ράπτη από το Κροκύλειο.
Ήταν στο ίδιο δωμάτιο με εγχείρηση κοίλης. Όταν έμαθε ότι ο Νίκος ήταν από το Κροκύλειο, του διηγήθηκε τη δράση του στην περιοχή, κάτω, λέει, απ΄ τις διαταγές του Γιώτη το 1947.
-Εγώ και δύο- τρείς άλλοι σκοτώσαμε τη δασκάλα στη Θεοτόκο, είπε.
-Τι σας έφταιξε; ρώτησε ο Ράπτης.
-Τίποτα! Δεν φταίγαμε εμείς. Άλλοι μας έβαζαν και κάναμε τους φόνους.
Ποιοι άλλοι, εκτός από τους αρχηγούς τους και τους πολιτικούς υπευθύνους των τμημάτων του Δημοκρατικού Στρατού και τους συμπαθούντες αυτούς και τα έργα τους.
…………………………………………………………………………….
Ένας παιδικός μου φίλος από το Κροκύλειο, ο Παρασκευάς Σερέλης, πριν τέσσερα ακριβώς χρόνια μου διηγήθηκε τα εξής, όταν η κουβέντα ήρθε στα γεγονότα του 1947: «……………………………… Ήταν ο συμμορίτης Σπύρος Καλλιαντέρης απ΄ την Αγλαβίστα και καταζητούσε τον αδελφό μου. Μη βρίσκοντας τίποτε έφυγε βλαστημώντας. Αυτός και ο Αλεξόπουλος Ηλίας απ΄ το ίδιο χωριό έσφαξαν τη δασκάλα στη Θεοτόκο. Το ξέρουμε αυτό όλοι στο χωριό»
Αργότερα έμαθα στο Ευπάλιο απ΄το Νίκο Καλαντζή ότι ο Γιώργος Νικολέτσος από το χωριό του ήταν εκείνος που κατέβασε το θανατηφόρο μαχαίρι στο λαιμό της δασκάλας. Έχει εξαφανιστεί από προσώπου γης και κανένας στη Φιλοθέη, το χωριό του, δεν τον ξαναείδε. Ένας ακόμα της ομάδος των δολοφόνων ήταν απ΄ τον Άβορο κι ακόμα ένας απ΄ τη Στρούζα»
(Από σελ.168-172)
«Εκείνο τον καιρό είχαμε τα μαντριά κοντά στη Θεοτόκο» μου είπε ο φίλος μου Κώστας Δάφνης, «και κοντά στα πράματα τη βραδιά των γεγονότων ήταν ο αδελφός μου Νίκος. Κοιμόταν στην ανθρωποταράτσα, όταν κοντά τη χαραυγή άκουσε τα σκυλιά να χλίβονται!
Πετάκτηκε έξω. Από πέρα στο λόγγο, στο δεντριά, άκουσε οχλοβοή απ΄ ανθρώπους και ζώα. Περνούσαν στο δρόμο που πάει στον Κόκκινο. Νύχτα και ακούγονταν σκουσμοί, φωνές γυναικείες και αντρικές ανάκατες. Αυτή η φασαρία κράτησε ως μισή ώρα. Ύστερα κι ο τελευταίος θόρυβος έσβησε πίσω απ΄ τη ράχη.
Σαν έφεξε καλά και πρίν βαρέσει ακόμα ο ήλιος, έβγαλε τα πράματα πέρα στη Ρουπακιά μαζί με  τον Πολυζώη, που είχε το δικό του μαντρί λίγο πάρα κάτω.
Έβγαλαν πέρα τα πράματα, πήγαν κι  αυτοί από κοντά.
Καθώς ανέβαιναν στο λόγγο, από κάτι τρόμαξαν τα πράματα και γύρισαν, προγκώντας προς τα πίσω. Πήγε ο Νίκος να δει τι ήταν.
Και είδε θέαμα φρικτό: Η Όλγα ξαίματη, μαυρισμένη στο ξύλο, τρυπημένη κοντά-κοντά με το μαχαίρι, μαζεμένη σ΄ ένα ματωμένο κουβάρι.
Σχισμένα , ματωμένα ρούχα εδώ κι  εκεί. Χαμόκλαδα, πέτρες, χορτάρια, χώματα ματωμένα, παραμερισμένα, έδειχναν πάλη και όργιο αίματος.
Λίγα μέτρα πιο κει, τεντωμένη ανάσκελα στη γης, η δασκάλα! Φόραγε μόνο ένα ρούχο, μουσκεμένο σε φρέσκο αίμα από μια βαθιά πληγή που έκανε μαχαίρι χωμένο στο λαιμό με κατεύθυνση την καρδιά. Ο κότσος είχε λυθεί κι άλλα μαλλιά τη σκέπαζαν κι  άλλα είχαν μπλεχτεί στα χορτάρια.
Μ΄ ανοιχτά τα μάτια και το στόμα κοίταζε τον ουρανό. Το ένα χέρι κρατιόταν ακόμα από τα χορτάρια και το δεξί είχε κοκαλιάσει πάνω στο στήθος, σχηματίζοντας το σημάδι του σταυρού. Είχε τα δυο μικρά δάκτυλα μαζεμένα και τα΄ άλλα τρία δεμένα, όπως κάνουμε το σταυρό μας. Ήρθε κι ο Πολυζώης. Είδε κι αυτός τη σφαγή και φύγαμε τρέχοντας» …………
…………………………………………………………………………….
«Συλλογιέσαι», διέκοψε τις σκέψεις μου Κώστας « Το ίδιο παθαίνω κι εγώ κάθε φορά που θυμάμαι τα γεγονότα εκείνα. Μα όποια κι αν ήταν τα αίτια, κατηγορώ τους θεωρητικούς του κόμματος και τους αρχηγούς των τμημάτων για τα μαρτύρια που εν γνώσει τους γίνονταν στους ομήρους, που γίνονταν θύματά τους. Τους κατηγορώ για τη χρήση του μαχαιριού. Τους κατηγορώ για τις ατιμώσεις που έκαναν σε γυναίκες και γέροντες. Τους κατηγορώ, γιατί βασάνιζαν κι εξευτέλιζαν ένα παιδί μπροστά στη μάνα του, γιατί να της σπάσουν το ηθικό. Και ακόμα κατηγορώ, τους αρχηγούς, που συσκέφτηκαν, αποφάσισαν, διέταξαν και ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΝ τη σφαγή της δασκάλας! Κι ακόμα τους κατηγορώ, γιατί κατά την ίδια μέρα υπερηφανεύτηκαν στη Πενταγιού, όταν ο σύνδεσμος Α. Καρράς, που τον έστειλαν από το χωριό επίτηδες στον τόπο του μαρτυρίου, δήθεν για να διαπιστώσει μήπως καταφθάνουν αποσπάσματα στρατού και χωροφυλακής, ερωτήθηκε «τι είδες στο δρόμο;»κι εκείνος απάντησε «είδα φοβερά κατασφαγμένες δυο γυναίκες» τότε εκείνοι απάντησαν μεγαλόφωνα , για να ακουστούν από πολίτες και να περάσει η τρομοκρατία τους: «Έτσι σκοτώνουμε εμείς!» Κι αυτός ο αρχηγός λεγόταν καπετάν-Γιώτης.
Μα πιο πολύ κατηγορώ τους άνδρες του Δημοκρατικού Στρατού, γιατί τά δέχτηκαν κι εκτέλεσαν αισχρές διαταγές ατιμάζοντας και θανατώνοντας ανθρώπους αθώους, συνανθρώπους τους. Κι ακόμα κατηγορώ τους αρχηγούς για την προσβολή των νεκρών, που άταφους διέταξαν ν΄ αφήσουνε για μέρες. Τους κατηγορώ για έλλειψη ανθρωπισμού, αξιοπρέπειας, μεγαλοψυχίας, ανεκτικότητας, μακροθυμίας, γενναιοψυχίας. Τους κατηγορώ ακόμα για το μίσος που έσπειραν ανάμεσα στον κόσμο, στους ανθρώπους, στο λαό και για τους τάφους που άνοιξαν για θέρο»
Σωστά θα ήταν τα κατηγορώ του φίλου μου του Κώστα, αν αφορούσαν ανθρώπινες προσωπικότητες..
 (Από σελ. 197-198)
Γνωρίζεις το Σπύρο τον Μπρούμα; Ρώτησα το Κώστα. Μου έλεγε την άλλη φορά ότι τότε, το 1947,δεκαεξάχρονος όντας, κρατούσε το σχοινί, το καπίστρι του μουλαριού που πάνω του είχαν φορτώσει τη δασκάλα, και το οδήγησε μέχρι το εκκλησάκι της Θεοτόκου. Έτσι ήταν μάρτυρας των όσων συνέβησαν στην ανάκριση της πλατείας από τον καπετάν Γιώτη. Είδε πως με τη βία ανέβασαν πάνω στο μουλάρι τη δασκάλα και την έδεσαν εκεί με το σχοινί, πως φώναζε στους δρόμους και ζητούσε βοήθεια καθώς η κουστωδία περνούσε έξω από τα σπίτια σχεδόν στο ιερό της εκκλησίας, πως τη χαράκωνα με τα μαχαίρια και πάνω στις  πληγές της έριχναν αλάτι για να υποφέρει περισσότερο και να το διασκεδάζουν, πως μπροστά στα μάτια της βίασαν τη θυγατέρα της και άλλα ακόμα.

Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

Welcome to Zorianos

Άλλα ένα εντυπωσιακά βίντεο με λήψεις από drone, ανέβηκαν στο youtube και μας καλωσορίζει στο υπέροχο χωριό Ζωριάνο.



Πριν από λίγο καιρό απολαύσαμε 4 παρόμοια βίντεο, που είδαμε στην ανάρτηση των Κροκυλείου και της Αρτοτίνα  και των Διχωρίου και Αλποχωρίου.

Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

Λουκάς Κονανδρέας: «Δεν θριαμβεύει πάντα το “καλό”»

Ιχνηλατώντας… με την Καίτη Νικολοπούλου 


Πέρασαν 63 ολόκληρα χρόνια από τη δολοφονία της Παναγιώτας στο Κουπάκι Φωκίδας. Οι δολοφόνοι τιμωρήθηκαν χάρη στη μαρτυρία του ξαδέλφου της. Και τώρα έρχεται ο γιος του, Λουκάς Κονανδρέας, να καταθέσει στο βιβλίο του με τίτλο «Καλύτερα Σκοτωμένη Παρά Χωρισμένη – Αληθινή Ιστορία του Φόνου της Παναγιώτας» όλα όσα διαδραματίστηκαν τότε.

Το βιβλίο εκδόθηκε αρχικά στην Αμερική στα αγγλικά, αποσπώντας πολλά βραβεία και διθυραμβικές κριτικές. Αυτό το διάστημα κυκλοφορεί και στην ελληνική γλώσσα και οι αναγνώστες μπορούν να το προμηθευτούν είτε από όλα τα βιβλιοπωλεία κατόπιν παραγγελίας, είτε από το ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο captainbook. Και θεωρούμε μεγάλη τιμή για την «Α» τη συνέντευξη που μας παραχώρησε ο διαπρεπής γιατρός στο Κονέκτικατ των ΗΠΑ, γιος του ξαδέλφου της Παναγιώτας και συγγραφέας του βιβλίου, βοηθώντας μας να καταλάβουμε τη σκοτεινή εκείνη εποχή πριν την ανάγνωση αυτής της αληθινής και τραγικής ιστορίας. Της ιστορίας της νεαρής γυναίκας από το μικρό χωριό Κουπάκι Φωκίδας που προτίμησε να πεθάνει από το να χωρίσει. Θύμα του συζύγου της αλλά και της παθογένειας μιας μικρής συντηρητικής κοινωνίας στην Ελλάδα του 1950.

 Κύριε Κονανδρέα, πώς αποφασίσατε να γράψετε αυτό το βιβλίο;

«Η ιστορία αφορούσε συγγενικό μου πρόσωπο. Με κέντριζε. Ωστόσο, ως γιατρός και ως οικογενειάρχης, δεν είχα τον απαιτούμενο χρόνο. Ένα τέτοιο βιβλίο απαιτεί διεξοδική έρευνα. Χρειάστηκε να μιλήσω με 160 άτομα, να μελετήσω δικογραφίες κ.ά. Ακόμη όμως και όταν ξεπεράστηκαν αυτά, υπήρχε ο φόβος. Θα μπορούσα, άραγε, να γράψω κάτι εκτός του επιστημονικού μου αντικειμένου; Ήταν ένα θέμα ευαίσθητο, αφού ουσιαστικά αφορούσε την οικογένειά μου».

Ποιες ήταν οι δυσκολίες κατά τη συγγραφή του;

«Πολλές. Το συναίσθημα ερχόταν στην επιφάνεια διαρκώς και χρειαζόταν πολλές φορές ιδιαίτερη προσπάθεια ώστε να κατασταλεί. Από την άλλη, υπήρξαν άνθρωποι από το οικογενειακό μου περιβάλλον, οι οποίοι ενοχλήθηκαν από κάποια γραφόμενά μου. Είχα πάρει όμως από την αρχή την απόφαση να μην επηρεαστώ, ακόμη και αν η καταγραφή της αλήθειας θα οδηγούσε σε ρήξη με κάποιους».

Πώς τις ξεπεράσατε;


«Δύο πράγματα με βοήθησαν να ξεπεράσω τα εμπόδια: Η προτροπή της γυναίκας μου να γράφω χωρίς ευαισθησίες και τα δώδεκα χρόνια που χρειάστηκαν για να ολοκληρώσω το βιβλίο μου. Μεγάλο διάστημα που βοήθησε ώστε οι αρνητικά διακείμενοι να επεξεργαστούν καλύτερα και πιο ώριμα τις πληροφορίες, καθώς αρχικά αντιδρούσαν στα λάθη που έγιναν τότε. Όταν μιλάω για λάθη, δεν αναφέρομαι φυσικά στους εγκληματίες που σκότωσαν την Παναγιώτα, αλλά σε κάποιους από τον περίγυρό τους που είτε αρχικά τους υποστήριξαν στο χωριό ή είπαν ψέματα στο δικαστήριο. Εξάλλου, στο βιβλίο γράφω και για κάποια λάθη που έκανε και ο ίδιος ο πατέρας μου και για τα οποία ρωτήθηκε και απάντησε ευθέως στο δικαστήριο».

Στην εποχή που ζούσε η Παναγιώτα, οι γυναίκες δεν είχαν δικαίωμα στην αυτοδιάθεση. Από τότε μέχρι τώρα πόσα πράγματα έχουν αλλάξει;


«Πολλά έχουν αλλάξει. Σχεδόν όλα προς το καλύτερο. Η γυναίκα μπορεί πιο εύκολα σήμερα να προστατευτεί τόσο από μόνη της, όσο και από τον νόμο. Ο φόβος της εγκυμοσύνης είναι πολύ μικρότερος, αφού πλέον είναι διαδεδομένες οι αντισυλληπτικές μέθοδοι. Το διαζύγιο, επίσης, δεν θεωρείται μεγάλο αμάρτημα, όπως τότε. Η γυναίκα, ακόμη, μπορεί πιο εύκολα να σπουδάσει, να είναι οικονομικά ανεξάρτητη, αλλά και να φύγει από το σπίτι της χωρίς να χρειαστεί να παντρευτεί. Επιπλέον, έχει αλλάξει και η νοοτροπία του άνδρα, ο οποίος πλέον αντιλαμβάνεται το δικαίωμα της γυναίκας για αυτοδιάθεση. Όλα αυτά, βέβαια, συμβαίνουν στη Δύση. Σε πολλά σημεία του πλανήτη όμως –ιδιαίτερα στον τρίτο κόσμο– δεν έχει σημειωθεί καμία πρόοδος».

Μια δολοφονία σε ένα μικρό χωριό της Ελλάδας το 1953 πώς αγγίζει τον αναγνώστη τού σήμερα; Υπάρχουν κάποια διαχρονικά στοιχεία στην ιστορία σας;

«Το εξηγώ στο βιβλίο μου, γι’ αυτό και σας παραπέμπω σ’ αυτό. Η ιστορία μου ξεκίνησε σαν μια ρομαντική σχέση μεταξύ δυο νέων και κατέ­ληξε σε γάμο σχεδόν διά της βίας. Το τελευταίο συνεχίζει να γίνεται ακόμη και σήμερα σε πολλά μέρη του κόσμου. Η ιστορία μου είχε εξωσυζυγικές σχέσεις. Υπάρχουν παντού. Συνεχίστηκε με κακοποίηση συζύγου, και όλα αυτά τα χρόνια που ασκώ το ιατρικό λειτούργημα έχω θεραπεύσει θύματα τέτοιας κακοποίησης. Η συζυγική σχέση στην ιστορία μου είχε στοιχεία που καθαρά έθεταν σε κίνδυνο τη ζωή του ενός από το ζευγάρι και έπρεπε να έχουν γίνει ενέργειες για να αποφευχθεί το κακό, αλλά η αγάπη σε συνδυασμό με κοινωνικούς περιορισμούς δεν το επέτρεψαν. Γίνεται ακόμη και σήμερα. Υπήρχαν τίμιοι και ευσυνείδητοι άνθρωποι στην ιστορία μου, που ήταν έτοιμοι να κάνουν τις απαραίτητες θυσίες και να υπο­στούν τις συνέπειες για τη στάση τους. Ακόμη υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι.

»Η ιστορία μου έφερε στην επιφάνεια άδικα δικαστήρια, και ακόμη διαβάζουμε συχνά για αυτά. Και μιλάει για καλούς συγγενείς, που παρά τις δυσκολίες που μπορεί να υπήρξαν, υποστήριξαν το δίκαιο των δικών τους σε βαθμό παράλογο πολλές φορές.

»Κατέληξα ότι η ιστορία μου, παρά τα χρόνια που πέρασαν και το μικρό μέρος όπου δι­αδραματίστηκε, δεν διαφέρει πολύ από γεγονότα που είδα και άκουσα στα μέρη που με πήγε στη συνέχεια το ταξίδι της ζωής: Τορόντο, Σικάγο, Καλιφόρνια, Νέα Υόρκη και Κονέκτικατ.

»Και καθώς η παγκόσμια επικοινωνία πολύ γρήγορα ρίχνει το φως της, ομοι­άζει πολύ με τωρινά συμβάντα στη Λατινική Αμερική, την Αφρική, την Ασία, την Ευρώπη, την Ωκεανία και τη Μέση Ανατολή. Η ανθρώπινη φύση δεν διαφέρει πολύ, ανεξαρτήτως γεωγραφίας και περιστάσεων».

Ο πατέρας σας και ξάδελφος της Παναγιώτας αγωνίστηκε σκληρά, προκειμένου να αποδοθεί δικαιοσύνη. Τελικά, το «καλό» πάντα θριαμβεύει έναντι του «κακού»;
«Όχι πάντα. Για να θριαμβεύσει το καλό σε περιπτώσεις σαν αυτή του πατέρα μου, για να αποδοθεί δηλαδή η δικαιοσύνη μέσα σ’ ένα διεφθαρμένο δικαστικό σύστημα, χρειαζόταν μια θυσία πέραν της λογικής. Δυστυχώς, δεν ξέρω πόσοι άνθρωποι έχουν τη διάθεση ή και την ικανότητα να διεκπεραιώσουν κάτι τέτοιο. Από την άλλη, υπάρχουν και κάποιοι που, απλοποιώντας τα πράγματα, αφήνουν τον Θεό ή τις τύψεις να τιμωρήσουν τους ενόχους. Όμως αυτό δεν ξέρω κατά πόσο θα ήταν η νίκη του καλού έναντι του κακού, τουλάχιστον στην περίπτωση του πατέρα μου και της ξαδέλφης του της Παναγιώτας».

Είναι στα σχέδιά σας η συγγραφή ενός ακόμη βιβλίου;

«Ναι, έχω την ιστορία στο μυαλό μου. Έχω κάνει και ένα γενικό περίγραμμα για το πώς θα κινηθώ. Συνεπώς, είναι θέμα χρόνου…» 


Ο Λουκάς Κονανδρέας γεννήθηκε στο Κουπάκι Φωκίδας. Σπούδασε Ιατρική στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Μετά τη στρατιωτική του θητεία και το «αγροτικό ιατρείο» μετανάστεψε στον Καναδά και στις ΗΠΑ για μετεκπαίδευση στην Ιατρική (Τορόντο, Σικάγο και Καλιφόρνια). Άσκησε επείγουσα ιατρική σε διάφορα νοσοκομεία της Καλιφόρνιας και στη συνέχεια μετακόμισε στο Κονέκτικατ, όπου οργάνωσε και διευθύνει μέχρι σήμερα ένα ιατρικό κέντρο επειγόντων περιστατικών.

Πηγή: Η άποψη.gr

Πέμπτη, 10 Αυγούστου 2017

Ο Καραγκιόζης έρχεται σε Πενταγιού, Κροκύλειο και Αρτοτίνα


Χαράς ευαγγέλια για τους μικρούς φίλους του θεάτρου σκιών εφέτος το καλοκαίρι, που έχει την τιμητική του στα χωριά μας. Ο καραγκιοζοπαίχτης Κώστας Μακρής από την Πάτρα, με το έργο "Ο Καραγκιόζης Μαχητής", έρχεται στην ορεινή Δωρίδα για να δώσει τρεις παραστάσεις στα κεφαλοχώρια:

  • Πενταγιοί, το Σάββατο 12 Αυγούστου και ώρα ώρα 21:00
  • Κροκύλειο, την Κυριακή 13 Αυγούστου και ώρα 20:30
  • Αρτοτίνα, το Σάββατο 26 Αυγούστου και ώρα 21:00
 Είναι ευχάριστο, οι Σύλλογοι σχεδιάζουν ολοένα και περισσότερες εκδηλώσεις για τα παιδιά και αξίζει να τις στηρίξουμε. 

Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

Τα παραμύθια για το νεράκι του Μόρνου !

Xορτάσαμε παραμύθια χρόνια και χρόνια τώρα με τούτα τα αντισταθμιστικά του Μόρνου αλλά εμείς και κάποιοι πονηροί το βιολί μας και το βιολί τους …

Τσιφτολεβέντικα  κάποιοι πουλάνε φούμαρα, κάνουν και μαζώξεις κι ακούς ότι μαλακία θέλεις αρκεί να κάνουμε τη μόστρα σνιφ, σνιφ, σνιφ…….

Κάτι κουνιέται βέβαια τελευταία, κι εδώ είναι που λέμε στα χωριά, μάθανε πως το κάνουμε … πλακώσανε κι οι γύφτοι χι, χι, χι…….

Μάζωξη στην Αθήνα για το σοβαρό αυτό θέμα έκανε κι η Δωρική Αδελφότητα  με …  καμιά εβδομηνταριά νοματαίους μόνο να παρευρίσκονται (α ρε Δωρική  πως κατάντησες!)  και το τι άκουγες δεν περιγράφεται …..

Ο πρόεδρος Μπαλατσούρας  να λέει ότι ο Νίκος Γκελεστάθης κατέθεσε τροπολογία το 1999 για την καταβολή αντισταθμιστικού τέλους, αλλά δεν πέρασε. Δηλαδή, αυτός που από το 1981 μέχρι και το 2000 εκλέχτηκε 7 φορές βουλευτής Φωκίδας και ως κυβερνητικός βουλευτής πανίσχυρος Υπουργός του Μητσοτάκη, δηλαδή από το 1990 έως το 1992 Υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών και από το 1992 έως το 1993 Υπουργός Δημόσιας Τάξης και μπορούσε αν ήθελε να φέρει νομοθετική ρύθμιση, δεν έκανε τίποτα και ξύπνησε το 1999 που  ήταν αντιπολίτευση χε, χε, χε…………….

Ακόμα ο Θανάσης ο Γκελεστάθης Βουλευτής το 1974 και το 1977 και Υφυπουργός Εσωτερικών από 1976 μέχρι 1977, τότε δηλαδή που μπορούσε να  περάσει στο άνετο το αντισταθμιστικό τέλος, πάλι δεν έκανε τίποτα  σσσσσσ………

Ο σοβαρός πρόεδρος που μάλλον έλλειπε φαίνεται… στας Βρυξέλλας θέλησε να καλύψει τις μεγάλες ευθύνες κάποιων στον τόπο μας κι έριξε μια άσφαιρη στον αέρα και νόμισε ότι καθάρισε, λες και τρώμε όλοι το κουτόχορτο που προσπαθεί να σερβίρει….  Α ρε  Μπαλατσούρα!!!

Αλλά κι εμείς εδώ πάνω ποια αντισταθμιστικά και ανάπτυξη τώρα, για το μόνο που νοιαζόμασταν πως να φυτέψουμε κρυφά το βράδυ κάνα κυπαρισσάκι στα χωραφάκια που θα σκεπάζονταν με το νερό, μήπως πάρουμε μεγαλύτερη αποζημίωση από το κράτος. χο, χο, χο……..


Θυμάμαι τότε, Δωρική Αδελφότητα και Λιδωρικιώτες είχαμε κάνει σημαία τη ψηλή γέφυρα από τη Μπελεσίτσα στο Λιδωρίκι κι ας μας έλεγαν να κατασκευάσουν πρόφραγμα αντί γέφυρας. Μας είχε πιάσει ο μεγαλοιδεατισμός της πρωτεύουσας στη Δωρίδα με αποτέλεσμα πάει κι η γέφυρα, πάει και το πρόφραγμα, που έγινε μικρότερο στη Λεύκα και ξεμείναμε από επισκέπτες. αϊ, αϊ, αΪ,………..

Αντί να διαπραγματευθούμε σοβαρά (υπήρχαν και σοβαρές φωνές), τότε που μπορούσαμε να θεσμοθετήσουμε τα αντισταθμιστικά, γιατί  όπως λέει κι η παροιμία «κάθε πράγμα στον καιρό του και ο κολιός τον Αύγουστο», κάναμε επίδειξη επαναστατικής γυμναστικής, βγάζοντας άναρθρες κραυγές, υψώναμε μαύρες σημαίες και ο Καραμανλής εγκαινίασε το έργο στον Ορχομενό αντί στο Μόρνο και μας έγραψε κανονικά. Τώρα τρέχει ο Καπεντζώνης πίσω από τ΄ άλογο, να δούμε θα το φτάσει; τικι τακ, τικι τακ, τικι τακ ………..

Αυτά ξέχασε να μας τα πει ο Μπαλατσούρας, καιρός είναι κάποιος να του τα θυμίσει και να σταματήσει το παιγνίδι των εντυπώσεων, μια και δεν εκπροσωπεί τίποτα αν τό' χει καταλάβει. Ας σταματήσουν τις γραφικότητες και τις μεγαλοστομίες! Δεν είναι όλοι Χάνοι σ΄ αυτή την έρμη τη Δωρίδα…..!

Κυριακή, 6 Αυγούστου 2017

Τουρνουά ποδοσφαίρου 5x5 στην Πενταγιού


Όπως και το καλοκαίρι του 2015, έτσι και φέτος θα διεξαχθεί στην Πενταγιού, ΤΟΥΡΝΟΥΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ 5Χ5, στο Αθλητικό Κέντρο Πενταγιών '' Αθανάσιος Παπατσούρης'', στις 12 και 13 Αυγούστου 2017, Σάββατο και Κυριακή πρωί. Η πρόσκληση απευθύνεται σε όλα τα χωριά που είναι μέλη της Ομοσπονδίας Συλλόγων Βορειοδυτικής Δωρίδας (Ο.Σ.ΒΟ.ΔΥ.Δ.). Ήδη έχει αρχίσει η τηλεφωνική επικοινωνία με τους συλλόγους όλων των ανωτέρω χωριών προκειμένου να οργανωθεί κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο το Τουρνουά. Ευελπιστούμε στη μεγαλύτερη δυνατή συμμετοχή!! Πρωταρχικός μας στόχος να βρεθούμε μεταξύ μας, να γνωριστούμε, μικροί και μεγάλοι και βεβαίως να διασκεδάσουμε ανεξαρτήτως αγωνιστικών αποτελασμάτων!!

Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017

ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΕΙΑ 2017 - Δελτίο Τύπου









ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΡΟΚΥΛΙΩΤΩΝ
Ο ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ
ΛΕΩΦ.ΚΑΡΕΑ 106,
TK 162 33 ΑΘΗΝΑ
e-mail:krokilio.gr@gmail.com
site: www.krokilio.gr
Αθήνα,  1 Αυγούστου 2017





ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Ο Σύλλογος Κροκυλιωτών “Ο ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ” μαζί με τον Δήμο Δωρίδας, πραγματοποιεί τις πολιτιστικές εκδηλώσεις «Μακρυγιάννεια 2017»,
στο Κροκύλειο Δωρίδας και τα γύρω χωριά,
από 10 έως 16 Αυγούστου, συνεχίζοντας έτσι τον επιτυχημένο πρωτοποριακό θεσμό
που ξεκίνησε το 1975. Μεταξύ άλλων θα πραγματοποιηθούν οι παρακάτω εκδηλώσεις με ελεύθερη είσοδο:

•    Ρεμπέτικο και παραδοσιακό γλέντι (10/8)
•    Θεατρική παράσταση –  "Το Σταυρούδι στη Γούβα" του Α. Θαλασσινού (11/8)
•    Live των Appalachian Cobra Worshipers (12/8)
•    Έκθεσης Ζωγραφικής με έργα του Κώστα Κουνάλη (14/8-16/8)
•    Μουσική παράσταση με τις  Ελένη και Σουζάνα Βουγιουκλή (14/8)

Το πρόγραμμα επίσης περιλαμβάνει κατάθεση στεφάνων, παζάρι γυναικών, παράσταση καραγκιόζη, αθλητικούς αγώνες, λαϊκή πεζοπορία, χορό Γαμβρών και Νυμφών, βραδιά νεολαίας με dj, τοξοβολία, flying fox και πολλά άλλα σύμφωνα με το συνημμένο πρόγραμμα.

Συμμετέχουν οι Σύλλογοι Πενταγιωτών και Περιβoλιωτών.


Με τιμή

ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Ο Πρόεδρος, Γραββάνης Ευάγγελος
Ο Γεν. Γραμματέας, Ευθύμιος Τριαντόπουλος
  
« Μ Α Κ Ρ Υ Γ Ι Α Ν N Ε Ι Α  2 0 17 »

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΡΟΚΥΛΙΩΤΩΝ Ο ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ
ΔΗΜΟΣ ΔΩΡΙΔΑΣ






ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ

Πέμπτη 10 Αυγούστου
10.30 π.μ. - 11.00 μ.μ. Άφιξη επισήμων στο χώρο της πλατείας

11.00 π.μ.      Επιμνημόσυνη δέηση και κατάθεση στεφάνων στο μνημείο του Στρατηγού Μακρυγιάννη
22:30     Ρεμπέτικο και Παραδοσιακό γλέντι με μέλη της ομάδας του Ελληνικού Κέντρου Λαογραφικών Μελετών Παλαιού Φαλήρου στο Λιβάδι

Παρασκευή 11 Αυγούστου
11:00     Εθελοντική Αιμοδοσία για την Τράπεζα αίματος του Συλλόγου, στο ξενοδοχείο
18:00     "Η επικοινωνία ως αντίδοτο στην βία και τον εκφοβισμό των παιδιών", Ομιλία από συνεργάτες της Κινητής Μονάδας Ψυχικής Υγείας Φωκίδας στην πλατεία Κροκυλείου
20:30     "Το Σταυρούδι στη Γούβα" του Αντώνη Θαλασσινού από την θεατρική ομάδα "Δρώντες και Αντιδρώντες " στο οίκημα Παπούλια των Πενταγιών.

Σάββατο 12 Αυγούστου
10:00     Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 5x5 στο γήπεδο των Πενταγιών (ημιτελικοί)
22:30     Live βραδιά με τους Appalachian Cobra Worshipers στο Λιβάδι

Κυριακή 13 Αυγούστου
10:00     Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 5x5 στο γήπεδο των Πενταγιών (τελικοί)
20:30     Θέατρο σκιών, "Ο Καραγκιόζης Μαχητής" στο Λιβάδι

Δευτέρα 14 Αυγούστου
8:00     Λαϊκή πεζοπορία 10 χλμ. Κροκύλειο - Περιβόλι με αφετηρία τον Αη-Θανάση και τερματισμό στο Περιβόλι
18:30     Εγκαίνια Έκθεσης ζωγραφικής του Κωσταντίνου Κουνάλη στο σχολείο
21:00     Μουσική παράσταση με τις  Ελένη και Σουζάνα Βουγιουκλή στο σχολείο, με την υποστήριξη του Δήμου Δωρίδας

Τρίτη 15 Αυγούστου
8:00     Ανάβαση και λειτουργία στο Οροπέδιο της Παναγίας
18:30     Flying Fox & Τοξοβολία, μία δράση για παιδιά που θα συνδεθεί με το νέο «Μονοπάτι των Νερόμυλων»
22:30     Βραδιά νεολαίας με την Υποστήριξη της Κοινότητας

Τετάρτη 16 Αυγούστου
9:00     Επίσκεψη στο Αβορίτι, την γενέθλια γη του  Μακρυγιάννη με τον Παρασκευά Μπακαρέζο
18:30     Κοινή Λαϊκή Συνέλευση Συλλόγου και Κοινότητας στο Λιβάδι
21:00     Ο Χορός του Συλλόγου Γαμπρών & Νυφών Κροκυλείου "Ο Αγ. Σώστης" στην πλατεία Κροκυλείου






APPALACHIAN COBRA WORSHIPERS
Live, Σάββατο 12 Αυγούστου, ώρα 22:30 στο Κροκύλειο (Λιβάδι)

Οι ACW δημιουργήθηκαν το 2011 από μέλη των Illegal Operation, με στόχο να προσεγγίσουν τον ήχο του Folk των Απαλαχίων, διασκευάζοντας παλιά παραδοσιακά Αμερικάνικα τραγούδια ή ακόμη και σύγχρονες συνθέσεις του ίδιου μουσικού κλίματος.




Το όνομα είναι ένα εφεύρημα και έχει αναφορά στα Απαλάχια όρη, βασικό πυρήνα της Αμερικανικής μουσικής παράδοσης, αλλά και σε μία χριστιανική αίρεση της περιοχής, η οποία έχει ως μέρος του τελετουργικού της το χειρισμό δηλητηριωδών φιδιών (snake handling).

Οι ACW κάνουν εμφανίσεις σε ετερόκλητα μέρη όπως σε πιτσαρίες, μεζεδοπωλεία, δισκάδικα, παγκάκια, σπίτια γνωστών και αγνώστων, μπαρ αλλά και σε μικρούς και μεγάλους συναυλιακούς χώρους, ανοίγοντας για μπάντες όπως οι Dead Brothers και ο C.W. Stoneking.


Το πρώτο τους και ομώνυμο LP ηχογραφήθηκε  ζωντανά με παρουσία κοινού και κυκλοφόρησε το 2016 σε 200 αντίτυπα λευκού βινυλίου από την InnerEar. Τους ACW αποτελούν οι Μανώλης Αγγελάκης (φωνή, κιθάρες, μαντόλα), Στάθης Ιωάννου (μπάντζο, κιθάρες, φωνητικά), Μάριος Σαρακηνός (κρουστά) και ο Κροκυλιώτης Γιώργος Τσαλκίδης (κοντραμπάσο, φωνητικά).




Ελένη και η Σουζάνα Βουγιουκλή
Live, Δευτέρα 14 Αυγούστου, ώρα 21:00 στο Κροκύλειο (Σχολείο)

Η Ελένη και η Σουζάνα Βουγιουκλή παρουσιάζουν μία μουσική παράσταση που κοινωνεί την έκσταση της Κάτω Ιταλίας, το μυστήριο της Βαλκανικής πολυφωνίας, τον πλούτο της ελληνικής παράδοσης, το σπαραγμό του πορτογαλέζικου fado και τη δωρικότητα των blues και του gospel της Αμερικής και φυσικά, του ελληνικού ρεμπέτικου.





Οι αυθεντικές και εκρηκτικές ερμηνείες των δύο μουσικών- performers αναδεικνύουν τον αρχέγονο παγκόσμιο ήχο, με όχημα τραγούδια απ’ όλο τον κόσμο καθώς και τις δικές τους συνθέσεις από τον δίσκο τους με τίτλο “ TO BE SAFE” !


Έχουν συνεργαστεί με πολλούς γνωστούς καλλιτέχνες όπως με τη Μαρία Φαραντούρη στο Ηρώδειο, τον Goran Bregovic, τον Θανάση Γκαϊφύλλια, τον Λουδοβίκο των Ανωγείων, τον Ψαραντώνη, τον Θ. Παπακωνσταντίνου (cd «Ο Σαμάνος»), την Τ. Λύγαρη ( στο μουσικό βαγόνι Orient express του θεάτρου Το Τρένο στο Ρούφ, με τις μουσικές παραστάσεις «Μάγισσες στο Ρούφ» και «Οι κυρίες τραγουδούν και…μπλούζ»), Χρ. Θηβαίο και Γ. Σπάθα (cd «Ελένη και Σουζάνα Βουγιουκλή»), τον Γιώργο Καζαντζή, τον Μιχάλη Τζουγανάκη,  τον Βασίλη Λέκκα, τον Ηλία Ανδριόπουλο, τον Βασίλη Σκουλά, τους Rotting Christ κ.ά. Έχουν δώσει συναυλίες  έθνικ, κλασικής και παραδοσιακής μουσικής σε σημαντικές διοργανώσεις και διεθνή φεστιβάλ, σε χώρους ιδιαίτερης δυναμικής, όπως το Carnegie Hall της Νέας Υόρκης, σε αρχαία θέατρα και πύργους, σε όλα τα Μέγαρα Μουσικής της Ελλάδας, σε εθνικά θέατρα αλλά και σε σημαντικά jazz clubs σε Ελβετία, Ιταλία, Κύπρο, Βουλγαρία, Η.Π.Α, Ουκρανία, Λουξεμβούργο, Βέλγιο, Τουρκία, Ρουμανία, Νεπάλ κ.α.



Έκθεση ζωγραφικής Κώστα Κουνάλη
Εγκαίνια Δευτέρα 14 Αυγούστου, ώρα 21:00 στο Κροκύλειο (Σχολείο)
Ο εικαστικός Κωνσταντίνος Κουνάλης γεννήθηκε το 1968 στην Αθήνα και κατάγεται από το Κροκύλειο. Είναι γιος του ζωγράφου – αγιογράφου και  σκηνογράφος, Γιώργου Κουνάλη, μεγάλωσε και ζει στα Χανιά και είναι πτυχιούχος της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών της Αθήνας. Αν και δεν έχει κάποιο σπίτι στο χωριό, ο Κώστας Κουνάλης αγαπάει ιδιαίτερα το Κροκύλειο και ανά καιρούς το επισκέπτεται.



Η φετινή του έκθεση θα περιέχει για πρώτη φορά και έργα εμπνευσμένα από το Κροκύλειο. Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν την Δευτέρα 14/8 και ώρα 18:30 στο δημοτικό σχολείο και η έκθεση θα μείνει ανοιχτή για το κοινό τα απογεύματα μέχρι τις 16 Αυγούστου.