Κάλλιο: Το χωριό φάντασμα που αναπαύεται στην υδάτινη αγκαλιά του Μόρνου

Πολλές φορές, οι προκαθορισμένες πράξεις των ανθρώπων, αλλάζουν τον ρου της ιστορίας και διαφοροποιούν τα γεγονότα της, δημιουργώντας μια νέα πραγματικότητα…

 

Η «μαρτυρική» κωμόπολη

Διψάς για γνώση; Τρελαίνεσαι με την ιδέα ότι θα βρεθείς σ’ ένα μέρος που ξεχειλίζει από αφηγήσεις και ιστορία; Πέρνα μια βόλτα από το Λιδω(ο)ρίκι. Πολλοί από εμάς δεν το έχουμε ξανακούσει αυτό το μέρος, δεν ξέρουμε καν που βρίσκεται.. Πολλοί από εμάς δεν ξέρουμε την σημαντική του ιστορία, ούτε τα αξιοθέατα που βρίσκονται εκεί, τα οποία -όπως λέει και η ίδια η λέξη- είναι «άξια θέασης». Για να δούμε…

(Ονειρεμένες εικόνες via: johnakos_kost2)

Το Λιδωρίκι είναι μία γραφική κωμόπολη του νομού Φωκίδας χτισμένη δυτικά στους πρόποδες της οροσειράς της Γκιώνας με ανάπτυξη στη γεωργία και την κτηνοτροφία. Η θέα που θα έχεις από το κατάλυμα σου είναι εκπληκτική, αφού θα αγναντεύεις τη λίμνη του Μόρνου, της οποίας τα νερά φλερτάρουν με το «βουνίσιο» σκηνικό, τα Βαρδούσια αλλά και τις κορυφές της Γκιώνας. Το χειμώνα, το τοπίο είναι βγαλμένο από παραμύθι, οι κορυφές της Γκιώνας είναι χιονισμένες, οι σκεπές των σπιτιών αχνές και καπνός βγαίνει από τις καμινάδες, ξέρεις αυτός ο καπνός ο χειμωνιάτικος που μυρίζει… χωριό.

(παραδοσιακή ατμόσφαιρα via: j_sioros)

 Η ιστορία του τόπου προκαλέι ανατριχίλα. Την περιόδο της Τουρκοκρατίας, τότε που το αίμα των Ελλήνων έβραζε, το Λιδωρίκι υπήρξε κέντρο της επανάστασης, αφού αρματολοί και καπετανέοι έβρισκαν καταφύγιο εδώ. Το πιο αξιοσημείωτο είναι πως στην πρόχειρη φυλακή που είχε δημιουργηθεί στη θέση Βαρούσι, είχε κρατηθεί ο Αθανάσιος Διάκος, ο οποίος απέδρασε και έγινε ο γνωστός οπλαρχηγός. Έναν αιώνα μετά, όταν η Ελλάδα βρισκόταν στην κατοχή των Γερμανών, τότε που το αίμα των Ελλήνων -παρά την εξαθλίωση- έβραζε και πάλι, τον Αύγουστο του 1944, το Λιδωρίκι κάηκε ολοσχερώς από τους ναζιστές. Το Ολοκαύτωμα του Λιδωρικίου στις 29 Αυγούστου ’44. Μια μαύρη σελίδα στην ιστορία της περιοχής, μία σελίδα από αυτές του «μαύρου βιβλίου» του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Εξαιτίας των δεινών που πέρασε η πόλη χαρακτηρίστηκε ως μαρτυρική κωμόπολη.

 

(Το Λιδωρίκι καμένο το 1944 via: lidoriki.com

Ο πόνος έμεινε, το Λιδωρίκι όμως σήμερα αποτελεί «μυστικό» προορισμό γι’ αυτούς που… ξέρουν. Αυτά που θα δεις εκεί θα σε εκπλήξουν. Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, τη βόλτα μας. Εγερτήριο πρωί-πρωί (εντάξει όχι και 7, διακοπές ήρθαμε). Παίρνουμε μια βαθιά ανάσα καθαρού αέρα και πάμε. Μία μικρή περιήγηση στο παλιό χωριό, το Βαρούσι θα σε κάνει να νιώσεις μέσα σου την ιστορία και το δέος. Στο δρόμο θα βρεις το πέτρινο Αρχαιολογικό Μουσείο, στο οποίο φυλάσσονται όσα απέμειναν από την αρχαία πόλη της Καλλίπολης. Χρήσιμο είναι να δεις τα ερείπια αυτής της πόλης που κατακτήθηκε από τους Γαλάτες. Το πιο ωραίο όμως σημείο της βόλτας είναι ο περίπατος περιμετρικά της τεχνητής λίμνης του Μόρνου, η οποία είναι στολίδι της περιοχής. Οι εικόνες εκεί θα σου μείνουν σίγουρα αξέχαστες. Θα κοιτάζεις εκστατικά το λόφο με το ιστορικό κάστρο της Ωριάς και τον Άη-Γιώργη και φυσικά θα σε κυριέψει γαλήνη από την ηρεμία της λίμνης και από το τοπίο που θα απλώνεται μπροστά σου.
info: Κάτω από το χωριό περνάει η μεγαλύτερη σήραγγα της Ελλάδας με μήκος 16.5 χλμ.

 

(Περίπατος στη λίμνη του Μόρνου via: konstantinos_panago)

Και μετά από τον περίπατο και την ξενάγηση, ήρθε η ώρα για ξεκούραση. Μπορείς να απολαύσεις το φαγητό, το γλυκό ή τον καφέ σου στην πλατεία κάτω από τον τεράστιο πλάτανο μέσα σ’ αυτό το βουκολικό-ιστορικό σκηνικό. Μην παραλείψεις να δοκιμάσεις βραστή γίδα, γεμιστό μπιφτέκι, την τοπική πεντανόστιμη τυρόπιτα και φυσικα.. την ευρέως γνωστή φέτα Λιδωρικίου.

 

(Όμορφα μέρη, υπέροχα συναισθήματα via: kristinadelphi)

lovelovetip: Αν είσαι της εξευρένησης, μπορείς να ανακαλύψεις και τα γύρω χωριά, όπως τα ιστορικά Πεντεόρια, τη Συκιά με την περίφημη «ορθοπλαγιά της Γκιώνας» αλλά και το ηρωικό χωριό Καρούτες.

(Η ορθοπλαγιά της Γκιώνας με σχεδόν κατακόρυφη κλίση via: dimitra_kappos)

 
Η «Δωρική Ελβετία» θα σε ξετρελάνει. Δώστης την ευκαιρία να σου ξετυλίξει τα μυστικά και τις ιστορίες της που βρίσκονται σε κάθε γωνιά αυτού του τόπου.

 Πηγή: http://lovelovegreece.com

 

Ένα μουσικό ταξίδι πάνω στη λίμνη του Μόρνου

Επί σειρά ετών η Ομοσπονδία Συλλόγων Βορειο-Δυτικής Δωρίδαςδιοργάνωνε κοντά στην πανσέληνο του Αυγούστου, ποιοτικές μουσικές βραδιές μέσα στο κάστρο του Καλλίου, προκειμένου να προβάλει και να γνωστοποιήσει ευρύτερα τον πολύ αξιόλογο αρχαιολογικό χώρο της Καλλίπολης που βρίσκεται δίπλα στην λίμνη του Μόρνου. Λίγες φωτογραφίες που βρήκαμε στην ομάδα facebook του Καλλίου, μας θυμίζουν μία από αυτές τις βραδιές που πραγματοποιήθηκε 6 χρόνια πριν, στις 4-08-2012, με τις έντεχνες μελωδίες του Γιώργου Καραμούτσιου και της Μίνας Δράκου από την Πενταγιού και της ορχήστρας τους.

Ο τότε πρόεδρος της Ομοσπονδίας, Αλούπης Δημήτρης προλογίζει την εκδήλωση

Όρθιος αριστερά, ο πρόεδρος του Κόκκινου, ο δάσκαλος Ανέστος Γιώργος

Η Μίνα Δράκου με την κόρη της αριστερά και τον σύζηγό της Γιώργο Καραμούτσιο δεξιά

Κάθε χρόνο, γινόταν προσπάθεια οι μουσικές βραδιές να πραγματοποιηθούν κοντά στην πανσέληνο του Αυγούστου

 

Ανάλογες στιγμές με την μουσική οικογένεια του Γιώργου Καραμούτσιου και της Μίνας Δράκου  έζησαν όσοι παρεβρέθηκαν στο κάστρο και τον προηγούμενο χρόνο πρίν, στις 19 Αυγούστου του 2011.

 

Η μάχη της Καλλίπολης

 Στο βράχο που ο κόρακας σβήνει, γέρνοντας στα κρουσταλλένια νερά του Μόρνου κι απλώνει το γεφύρι του Στενού, τα παλιά-παλιά χρόνια, ανθούσε πόλη έμορφη, η Αιτωλική Καλλίπολη. Στις μέρες μας, ένα γκρενισμένο τείχος και σωρός ονόματα, σπαρμένα δω κι' εκεί, μαρτυράνε του τόπου τούτου του δύστυχου, τη μοίρα.

Ξεχασμένοι, στριμωγμένοι, ανάμεσα στη Γκιώνα και τα Βαρδούσια οι Καλλιπολίτες, πνιγμένοι στην αφάνεια, καρτέραγαν την τρανή στιγμή, να τους υψώσει - αστέρια και ήλιους  - στην ιστορία, τη γιομάτη θυσίες. Και τη "στιγμή", την έφεραν οι Γαλάτες.

Κάπως έτσι έγινε τότε. Οι Γαλάτες (Κέλτες) απ' τον 5ο π.Χ αιώνα, διάβηκαν τις Άλπεις, πλημμύρισαν την πεδιάδα του Πάδου, κι' από εκεί ξαπλώθηκαν - αργότερα - στη Μακεδονία. Νομαδικός λαός, με πολλές πατριές και μη έχοντας ξεπεράσει την οργάνωση του γένους, ζούσε απ' το πλιάτσικο πού 'κανε κάθε κλάδος, για δικό του λογαριασμό και μόνο.

  

Λίμνη Μόρνου: Τεχνητός παράδεισος

Στην καρδιά της Ρούμελης, η τεχνητή λίμνη του Μόρνου ομορφαίνει το τοπίο. Κρύβει στα υδάτινα σωθικά της μια αρχαία πολιτεία και τη συντροφεύουν οι πανύψηλες βουνοκορφές, τα χωριά που είναι κτισμένα γύρω της και οι αγελάδες που βόσκουν ήρεμα πλάι στα νερά.

Aδιαπέραστα δάση από έλατα, εντυπωσιακές κορυφογραμμές, οικισμοί που παραμένουν ανέγγιχτοι από τη σύγχρονη καθημερινότητα και καταπράσινα βουνά που σμίγουν με το γαλάζιο της τεχνητής λίμνης του Μόρνου, συνθέτουν ένα ενδιαφέρον τοπίο.

Οι εικόνες της λίμνης, που μοιάζει να πολιορκείται από τις ακρώρειες των βουνών της Ρούμελης, είναι μαγευτικές, η εναλλαγή του τοπίου καθηλώνει και η απορία -περπατώντας δίπλα στις όχθες της λίμνης- είναι εύλογη: πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα εάν δεν είχε κατασκευαστεί αυτό το μεγάλο τεχνικό έργο, που επέφερε σημαντικότατες αλλαγές στο τοπίο αλλά και στις ζωές των ανθρώπων; Είναι πάντως από τις ελάχιστες περιπτώσεις που η παρέμβαση του ανθρώπου στη φύση δεν κατέστρεψε, αλλά αντίθετα δημιούργησε ένα νέο οικοσύστημα, σφριγηλό, πολύχρωμο και γοητευτικό.

Σε πολλά σημεία της λίμνης θα συναντήσετε αγελάδες να βόσκουν ήρεμα μέσα στην πλούσια παραλίμνια

Ο πυθμένας της λίμνης Μόρνου

Τοπία και κατασκευές που αποτελούν από το 1978 τον πυθμένα της λίμνης του Μόρνου. Το χωριό Κάλλιο (Βελούχοβο), τα γεφύρια της περιοχής και πολλά όμορφα τοπία. To τελευταίο διάστημα η αρχαιολογική υπηρεσία έκανε ανασκαφές στην αρχαία Καλίπολλη χωρίς όμως να προφτάσει να ολοκληρώσει.
  

Ο ποταμός Μόρνος από το Κουμεντάρι. Στο στένεμα έχει χτιστεί σήμερα το φράγμα συγκρατώντας το νερό στο βάθος

Το βυθισμένο χωριό του Καλλίου

Kάλλιο, το χωριό που βυθίστηκε για να λυθεί το πρόβλημα ύδρευσης της Αθήνας. Εκεί βρισκόταν η αρχαία Καλλίπολις που καταστράφηκε από τους Γαλάτες. Οικοδομήθηκε ξανά, αλλά κάηκε μυστηριωδώς...

Ένα πετρόχτιστο χωριό βρίσκεται στον βυθό της λίμνης Μόρνου στη Φωκίδα. Σε περιόδους λειψυδρίας μέρος των σπιτιών εμφανίζεται στις όχθες. Ήταν το χωριό Κάλλιο, το οποίο εκκενώθηκε για να δημιουργηθεί η τεχνητή λίμνη του Μόρνου. Οι κάτοικοι αποζημιώθηκαν από το κράτος και εγκατέλειψαν τα σπίτια τους χτίζοντας το καινούργιο Κάλλιο σε υψηλότερο σημείο....

Η λίμνη βρίσκεται σε υψόμετρο 500 μέτρων και έχει χωρητικότητα 780 εκατ. κυβικά μέτρα. Περιτριγυρίζεται από τα βουνά Γκιώνα και Βαρδούσια και περιβάλλεται από βελανιδιές, πλατάνια και σε ψηλότερο σημείο έλατα...

Μέχρι τη δεκαετία του ’60, εκεί που βρισκόταν η λίμνη υπήρχε πεδιάδα. Με την έκρηξη της αστυφιλίας δημιουργήθηκαν προβλήματα ύδρευσης στην Αττική. Για να καλυφθούν οι ανάγκες της πρωτεύουσας κατασκευάστηκε το φράγμα του Μόρνου, ύψους 126 μέτρων και σχηματίστηκε η λίμνη. Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1969 και τελείωσαν το 1981, όποτε η λίμνη γέμισε με τρεχούμενο νερό από τον ποταμό Μόρνο και τον Εύηνο. Το νερό μεταφέρεται στην Αθήνα μέσω του υδραγωγείου του Μόρνου, ένα από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης, μήκους 192 χιλιομέτρων. 

Η αρχαία Καλλίπολις  

Το Κάλλιο πήρε το όνομα του από την αρχαία Καλλίπολις, πόλη της Αιτωλικής Συμπολιτείας που βρισκόταν στο πέρασμα του «Στενού», τη μοναδική δίοδο από τη Θεσσαλία στην Αιτωλία. Σύμφωνα με τον Θουκυδίδη, οι Καλλιείς ήταν η ανατολικότερη φυλή των Οφιονέων και η Καλλίπολις ήταν η πρωτεύουσα. Πριν το χωριό καλυφτεί με νερό οι αρχαιολόγοι έκαναν ανασκαφές στον χώρο και μετέφεραν τα ευρήματα στο αρχαιολογικό μουσείο Λιδωρικίου. Τα ερείπια της αρχαίας πόλης βρίσκονται σήμερα στην κορυφή του βουνού και μερικά στον πάτο της λίμνης. Κατά την αρχαιότητα ο ποταμός Μόρνος ονομαζόταν Δα­φνούς ή Υλαίαθος....

Η Καλλίπολις καταστράφηκε πρώτη φορά κατά την εισβολή των Γαλατών το 279 π.Χ στην Αιτωλία. Όπως πολλές ελληνικές πόλεις, ρημάχτηκε από τους Γαλάτες, που προέβησαν σε θηριωδίες και λεηλασίες.Έσφαξαν τους άντρες και τα παιδιά και βίασαν τις γυναίκες. Παρά την τεράστια καταστροφή, η πόλη οικοδομήθηκε ξανά και οι κάτοικοι έπαιξαν σπουδαίο ρόλο στην διοίκηση της Αιτωλικής Συμπολιτείας. Ωστόσο, και η καινούργια πόλη δεν είχε καλύτερο τέλος. Τον 2ο αιώνα π.Χ κάηκε από πυρκαγιά που ξέσπασε υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες. Πιθανότερη εκδοχή ήταν εμπρησμός από κάποιον εχθρό, καθώς εκείνη την περίοδο οι Καλλιείς είχαν εμπλακεί στις πολιτικές αντιπαραθέσεις που λάμβαναν χώρα στην Αιτωλική Συμπολιτεία για τη στάση που έπρεπε να κρατήσουν απέναντι στους Ρωμαίους και την εισβολή τους στην Ελλάδα....

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/kallio-to-chorio-pou-vithistike-gia-na-lithi-to-provlima-idrefsis-tis-athinas-eki-vriskotan-i-archea-kallipolis-pou-katastrafike-apo-tous-galates-ikodomithike-xana-alla-kaike-mistiriodos/

Η αρχαία Καλλίπολις ήκμασε τον 4ο αιώνα π.Χ. Τα δημόσια κτίσματα και τα νεκροταφεία της αρχαίας πόλης βρίσκονται στον βυθό της λίμνης...

Η Καλλίπολις καταστράφηκε πρώτη φορά κατά την εισβολή των Γαλατών το 279 π.Χ στην Αιτωλία. Όπως πολλές ελληνικές πόλεις, ρημάχτηκε από τους Γαλάτες, που προέβησαν σε θηριωδίες και λεηλασίες.Έσφαξαν τους άντρες και τα παιδιά και βίασαν τις γυναίκες. Παρά την τεράστια καταστροφή, η πόλη οικοδομήθηκε ξανά και οι κάτοικοι έπαιξαν σπουδαίο ρόλο στην διοίκηση της Αιτωλικής Συμπολιτείας. Ωστόσο, και η καινούργια πόλη δεν είχε καλύτερο τέλος. Τον 2ο αιώνα π.Χ κάηκε από πυρκαγιά που ξέσπασε υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες. Πιθανότερη εκδοχή ήταν εμπρησμός από κάποιον εχθρό, καθώς εκείνη την περίοδο οι Καλλιείς είχαν εμπλακεί στις πολιτικές αντιπαραθέσεις που λάμβαναν χώρα στην Αιτωλική Συμπολιτεία για τη στάση που έπρεπε να κρατήσουν απέναντι στους Ρωμαίους και την εισβολή τους στην Ελλάδα....

Όταν το Κάλλιον έπεσε στα χέρια των Τούρκων το κάστρο του Βελούχοβου ερήμωσε. Φωτογραφία : Καστρολόγος...

Κατά το 10ο αιώνα μ.Χ. η περιοχή κατοικήθηκε από οικογένειες Σλάβων, και η περιοχή ονομάστηκε Βελούχοβο. Την περίοδο της φραγκοκρατίας στην κορυφή του βουνού, όπου άλλοτε βρισκόταν η αρχαία πολιτεία, χτίστηκε το κάστρο του Βελούχοβου που εξελίχθηκε σε σημαντικό φρούριο της Δυτικής Ελλάδας. Το 1915 το Βελούχοβο μετονομάστηκε σε Κάλλιο από την αρχαία πόλη και μερικά χρόνια αργότερα εξαφανίστηκε ξανά, όχι από κάποια καταστροφή αλλά από τη λίμνη που σχηματίστηκε....

Το κάστρο της Ουριάς

Κάστρο της Ουριάς (Ωριάς) ονομαζόταν παλιά στην περιοχή μας το κάστρο του Βελουχιού (Καλλίου). Αυτή την προσωνυμία είχαν και έχουν και άλλα κάστρα της πατρίδας μας.

"Ήταν", λέει η παράδοση, "δύο αδέρφια και ήθελαν να φέρουν το νερό από το Νεζερό. Ο Νεζερός είναι η λίμνη της Θεσσαλίας. Και αποφάσισαν ο ένας να φέρει το νερό και ο άλλος να φτιάσει το κάστρο της Ουριάς στο στενό του Λιδωρικίου. Ήθελαν για γυναίκα τους την Ουριά. Και κείνη τους είπε ότι όποιος τελειώσει γρηγορότερα το έργο, αυτός θα γίνει άντρας της.
Άρχισαν ο καθένας τη δουλειά του. Αυτός που έχτιζε το κάστρο, το τελείωσε, του έλειπε όμως ένα λιθάρι και έκατσε να ξαποστάσει. Και τότε έφτασε το νερό από το Νεζερό. Και εκείνος που έφερε το νερό άρπαξε το μάρμαρο που έλειπε για να τελειώσει το κάστρο και το πέταξε στο Μαλαντρίνο και είναι ακόμη σήμερα εκεί. Και εκείνος που έφερε το νερό πήρε την Ουριά για γυναίκα.
Λένε ότι όταν έφτασε στις Μιξάτες αυτός που έφερε το νερό, κάτω από τη γη, κοίταξε σε ένα σημείο και εκεί πετάχτηκε νερό. Το ίδιο συνέβη και στο Σμόκοβο. Από κει έφτασε στη Μουσουνίτσα στο βουνό του Αϊ-Ηλιά και κοίταξε να ιδή το δρόμο του νερού και τότε πετάχτηκε πάνω πάλι το νερό. Και από και από τα Βαρδούσια έφερε στο Στενό το νερό που σήμερα λέγεται Βελούχοβο". 

Αυτά λένε οι τοπικές παραδόσεις - μύθοι για το κάστρο της Ωργιάς και για την πηγή του Βελούχοβου. Σύμφωνα με πολλούς ερευνητές η ιστορία του "Κάστρο της Ωριάς", που έγινε και τραγούδι, ανάγεται στα μέσα του 9ου αιώνα και τη σχετίζουν με την άλωση του Αμορίου της Φρυγίας της Μ. Ασίας από τους Άραβες το 838, επί αυτοκράτορος Θεόφιλου (829-842). Η εκκλησία κατέταξε μεταξύ των μαρτύρων τους 42 "πρώτους" των αγωνιστών του Αμορίου και τιμά την μνήμη τους στις 6 Μαρτίου.
Από τότε πολλά κάστρα ονομάστηκαν "Κάστρα της Ωργιάς".

Το σχετικό τραγούδι που άδεται στα χωριά μας (μόνον οι παλιοί πλέον ίσως το θυμούνται) είναι το ακόλουθο:

Όλα τα κάστρα τα είδα και όλα τα καστριά,

σαν της Ωργιάς το κάστρο δεν είδα πουθενά.

Σαράντα οργιές του ψήλου και δώδεκα πλατύ

με πόρτες ατσαλένιες με αργυρό κλειδί.

Κανείς δεν το πατάει δίχως την προδοσιά

κι ένα καλογεράκι, ένας γενίτσαρος,

πάει στην πόρτα στέκει, βροντάει, παρακαλεί:

-"Κυρά βασίλισσά μου και κλειδοκράτισσα

έλ' άνοιξε το κάστρο και μέσα θε να μπω".

Γελάστηκε η κόρη το κάστρο άνοιξε.

Όσο ν' ανοίξει η πόρτα χίλιοι εμπήκανε

κι όσο να ματακλείσει γιόμουσε η αυλή

κι όσο να καλουκλείσει το κάστρο πάρθηκε.

Πηγή: εφημερίδα "Ο Κονιάκος"Αρ. Φ.95 (Οκτώβριος, Νοέμβριος, Δεκέμβριος 2015)

Κάστρο του Βελούχοβου (κάστρο Καλλίου)

Ερείπια κάστρου σε ύψωμα πάνω από τη λίμνη του Μόρνου, στη θέση της ακρόπολης της αρχαίας αιτωλικής πόλης Κάλλιον, που ταυτίζεται με το χωριό Βελούχοβο. 

Το αρχαίο Κάλλιον και το Βελούχοβο είναι πλέον κάτω από το νερό της τεχνητής λίμνης. Γλύτωσε μόνο ο λόφος της αρχαίας ακρόπολης η οποία είχε οχυρωθεί και κατά το Μεσαίωνα.

Ακύρωση προγραμματισμένης εκδήλωσης

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΒΔ ΔΩΡΙΔΑΣ

 ΕΚΤΑΚΤΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ 

Λόγω των συνεχών βροχοπτώσεων των τελευταίες 2-3 ημέρες, παρουσιάστηκαν καταπτώσεις και προβλήματα στο χωματόδρομο που οδηγεί στο Κάστρο του Καλλίου. Τα μηχανήματα του Δήμου παρόλο που είχαν κάνει την συντήρηση του δρόμου, ενόψη της προγραμματισμένης μουσικής εκδήλωσης με την Ομοσπονδία, δεν είναι σε θέση να τον αποκαταστήσουν εκ νέου τις προσεχείς ημέρες. Το γεγονός αυτό μας υποχρεώνει να ακυρώσουμε την προγραμματισμένη για τις 10 Αυγούστου μουσική βραδιά με d.j. στο Κάστρο του Καλλίου. Λυπούμαστε πραγματικά αλλά ανανεώνουμε το ραντεβού μας για το μεγάλο Αντάμωμα στις 16 Αυγούστου.

 

Για το Δ.Σ

Ο Πρόεδρος του Δ.Σ.		Ο Γεν. Γραμματέας
Τρίγκας Ιωάννης		Γραββάνης Ευάγγελος

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 28 Ιουλίου 2014

Η Ομοσπονδία Συλλόγων Β.Δ. Δωρίδας σας προσκαλεί στις εκδηλώσεις της που προγραμμάτισε και για το εφετινό καλοκαίρι στη Δωρίδα: 

1.    Μουσική βραδιά με πανσέληνο στο αρχαίο κάστρο του Καλίου

με τις μουσικές επιλογές d.j. ILIAS

Κυριακή 10 Αυγούστου 2014, ώρα 19:00

2.    Το 20^ο Αντάμωμα των χωριών της Β.Δ. Δωρίδας στου Πρατά – Λάκο

με το κλαρίνο της ορχήστρας του Μίλτου Αλαφροπάτη

Σάββατο 16 Αυγούστου 2014, ώρα 10:30

Η διοργάνωση και των δύο εκδηλώσεων γίνεται με την συνεργασία και την στήριξη του Δήμου Δωρίδας και η είσοδος θα είναι ελεύθερη. Σας περιμένουμε όλους για να ανταμώσουμε και να γλεντήσουμε μαζί.

Για το Δ.Σ

Ο Πρόεδρος του Δ.Σ.		Ο Γεν. Γραμματέας
Τρίγκας Ιωάννης		Γραββάνης Ευάγγελος